[EL2-Before] First Date (3)

posted on 28 Apr 2013 23:04 by lineargarden in Maya
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
 
ตอนก่อนหน้านี้ดูได้ตามเอนทรี่เหล่านี้
 
 
 
 
 
 
ตอนที่ 3 แล้ว > < อีเว้นท์นี้เป็นฟิค ตัวอักษรล้วนๆ นะคะ ใครอยากอ่านสั้นๆ เลื่อนลงไปล่างๆ เลยจ้า มีสรุปไว้แล้ว
 
 
 
 
First Date : Part 3 Girl 's decision
 
 
 
 
... อย่างนี้นี่เอง ชื่อจริงคืออาซาดะ ไคโตะ ชื่อเพนเฟรนด์เลยเป็นคุณคิดสินะ...
 
 
 
 
มายะคิดในใจ ขณะที่ทั้งเธอและเพนเฟรนด์ที่เพิ่งเจอหน้ากันเป็นครั้งแรกมุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าคอนเสิร์ตฮอลล์ สถานที่จัดการแสดงดนตรีวง JAMES
 
 
 
 
...มาจากไคโตะ คิด... จอมโจรคิด ตัวละครของอาโอยาม่า โกโช ใช่หรือเปล่านะ...?
 
 
 
 
เธอไม่ใช่นักอ่านการ์ตูนตัวยง แต่ถ้าเป็นเรื่องดังๆ เธอก็อ่านและพอจำชื่อคนแต่งได้ เลยเดาที่มาชื่อตามข้อมูลที่มี
 
 
 
 
มายะแอบชำเลืองอีกฝ่าย เด็กหนุ่มสูงกว่าเธอราวยี่สิบ ไม่สิ... น่าจะสิบห้าเซนติเมตรขึ้นไปได้ ท่าทางดูไม่เหมือนอย่างที่จินตนาการไว้ในจดหมายสักเท่าไร
 
 
 
 
รูปร่างหน้าตาโดยรวมก็... ใช้ได้ การแต่งตัวก็ไม่ได้แย่... ออกจะดูดีมากด้วยซ้ำ...
 
 
 
 
มายะวิเคราะห์การแต่งตัวของเด็กหนุ่มเงียบๆ พลันสายตาเลื่อนไปที่ตรงศีรษะ กิ๊บติดผมรูปดาวเปล่งประกายโดดเด่นกว่าจุดไหน
 
 
 
 
...แต่กล้ามากแฮะที่มัดจุกดาวเด่นมางานนี้ได้...
 
 
 
 
"ไอโกะจัง"
 
 
 
 
"...เอ๊ะ! ค คะ?"
 
 
 
 
...หวา เกือบลืมไปว่าชั้นเป็นยามาดะ ไอโกะอยู่นี่หว่า...
 
 
 
 
สาวน้อยนามนิชิโมโตะ มายะ หรือในชื่อที่อาซาดะรู้จักคือ ยามาดะ ไอโกะ รีบปรับท่าที มองหน้าอีกฝ่าย
 
 
 
 
"คะ? อะไรเหรอคะ? คุณอาซาดะ?"
 
 
 
 
...จริงๆ เมื่อกี้ไม่น่าเงียบเลยเรา รู้งี้บอกชื่อจริงพร้อมอาซาดะคุงตั้งแต่เริ่มก็ดี...
 
 
 
 
มายะนึกโวยตัวเองในใจ จะให้หาจังหวะต่อจากนี้ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ควรสารภาพชื่อจริงดี งั้นก็เนียนแสดงบทเป็นยามาดะ ไอโกะต่อไปก่อนละกัน!
 
 
 
 
"ไอโกะจัง ถ้าผมจะถามเรื่องของไอโกะจัง จะได้หรือเปล่า"
 
 
 
 
"อะ อืม ได้สิคะ"
 
 
 
 
"ไอโกะจังเรียนที่โรงเรียนไหนเหรอ ผมเรียนที่ฮาเนะงาซากิ เป็นเด็กปี 1 ที่จะขึ้นปี 2"
 
 
 
 
"ฉันเรียนอยู่เซย์งาสึ จะขึ้นปี 2 เหมือนกันค่ะ"
 
 
 
 
"โห โรงเรียนดาราศาสตร์ชื่อดังนี่เอง แต่ว่าเรียกว่าไอโกะจังแบบนี้ก็ได้สินะครับ"
 
 
 
 
"อะ อืมค่ะ... ว่าแต่คุณอาซาดะ มาที่นี่ยังไงหรือคะ"
 
 
 
 
"ผมโหนรถไฟฟ้ามา ไอโกะจังล่ะ?"
 
 
 
 
"ฉันนั่งรถประจำทางมาค่ะ ป้ายรถอยู่ใกล้หอโรงเรียนพอดี" มายะนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า กว่าจะออกจากหอได้ก็ใช้เวลานาน เพราะมัวแต่กลุ้มเรื่องที่มาเจออีกฝ่ายนั่นละ ไหนจะดูแลเจ้าชิระจิ แมวที่แอบเลี้ยงด้วย ช่วงนี้นัตสึเมะ เพื่อนสนิทกลับบ้าน เธอต้องดูแลเจ้าเหมียวตัวดำเท้าขาวเพียงลำพัง
 
 
 
 
"ไอโกะจังเป็นเด็กหองั้นเหรอ" อาซาดะเลิกคิ้ว อาจนึกแปลกใจที่เวลาปิดเทอมแบบนี้ เธอควรจะกลับบ้านมากกว่าอยู่หอโรงเรียน
 
 
 
 
"ค่ะ บ้านของฉันไม่ได้อยู่ที่เมืองนี้น่ะค่ะ" มายะเว้นวรรคครู่หนึ่ง ลังเลว่าควรจะพูดต่อดีหรือไม่ แต่คิดว่าคงไม่เป็นไร “ฉันเป็นคนเกียวโตค่ะ”
 
 
 
 
“อ่านจากวิธีการเขียนจดหมายก็คิดนะว่าไอโกะจังน่าจะเป็นสาวเรียบร้อย ยิ่งมาเจอตัวจริงรู้สึกว่าเหมือนคุณหนูหลุดออกมาจากการ์ตูนตาหวานเลย” อาซาดะพูดพลางกอดอดพยักหน้าเหมือนเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว
 
 
 
 
“มะ แหม... ก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ” มายะนึกภาพสมัยเด็กได้ชัดเจนราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เรื่องเป็นคุณหนูน่ะใช่ แต่ไม่ใช่สาวเรียบร้อยสักนิด เธอขึ้นชื่อว่ายายตัวป่วนประจำบ้านใหญ่เลยเชียวละ วีรกรรมแสบสันมีหลายเรื่องให้เล่าวันเดียวก็ไม่หมด ปกติจะดื้อ ซน ไม่ชอบอยู่นิ่งๆ และยอมทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าปู่จอมเฮี้ยบหรือจวนตัวใกล้จะโดนดุเท่านั้นเอง แต่นั่น... ก็เป็นอดีตเมื่อหลายปีมาแล้ว
 
 
 
 
ถึงการสนทนาจะค่อนข้างลื่นไหล แต่มายะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ติดอยู่ในใจ แค่ยังระบุไม่ได้อย่างชัดเจนว่าคืออะไร
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เมื่อมาถึงภายในฮอลล์ ทั้งคู่ก็ช่วยกันหาที่นั่ง เป็นตำแหน่งที่ไม่ไกลจากเวทีสักเท่าไร นั่นทำให้มายะตระหนักได้ว่าตั๋วในมือแพงเอาเรื่องเหมือนกัน
 
 
 
 
“ไอโกะจังครับ เชิญเข้าไปก่อนเลย เลดี้เฟิร์ส” อาซาดะว่าพลางผายมือ ก้มหัวเลียนแบบสุภาพบุรุษแถบตะวันตกยามเชิญหญิงสาวให้นั่งลงก่อนตน มายะหลุดยิ้มแล้วผงกหัวให้
 
 
 
 
“ขอบคุณนะคะ” เธอรู้สึกว่าถูกปฏิบัติแบบนี้ทำให้ประหม่าได้ง่ายขึ้น แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร
 
 
 
 
หลังจากนั่งประจำที่นั่งเรียบร้อย ไม่กี่นาทีไฟก็เริ่มดับ
 
 
 
 
“การแสดงจะเริ่มแล้วเนอะ” อาซาดะเอ่ยขึ้น
 
 
 
 
มายะตั้งใจจะแค่ผงกหัวตอบ แต่ฮอลล์มืดขนาดนี้อีกฝ่ายคงไม่ทันสังเกต เธอจึงตอบรับเสียงแผ่วเบา
 
 
 
 
“ค่ะ... นั่นสินะ...”
 
 
 
 
เสียงสัญญาณออด เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการแสดงกำลังจะเริ่มต้น ผู้ชมในฮอลล์ปรบมือให้กับนักดนตรีทั้ง 4 ที่ก้าวเท้าขึ้นเวทีพร้อมเครื่องดนตรีประจำตัว
 
 
 
 
นักดนตรีประจำที่ตำแหน่งการแสดงของตน ไม่นานเพลงแรกก็เริ่มบรรเลง
 
 
 
 
จากแผ่นพับที่ได้รับมาก่อนเข้าภายในฮอลล์ เพลงที่เล่นในคอนเสิร์ตทุกเพลง มายะเคยฟังมาแล้วทั้งหมด ทว่าการฟังผ่านเครื่องเล่นซีดีกับการดูนักดนตรีเล่นเพลงสดให้เห็นด้วยสายตาก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศ เสียงที่ได้ยิน หรือแม้แต่ผู้ชมที่มาชมด้วยกัน
 
 
 
 
มายะใช้หางตาสังเกตอาซาดะที่นั่งข้างกัน เขานั่งดูการแสดงด้วยท่าทางที่จดจ่อกับสมาธิ มายะจึงหันกลับไปให้ความสนใจที่เวทีต่อ
 
 
 
 
เพลงแล้วเพลงเล่าถูกบรรเลงขึ้นในบรรยากาศที่ไม่เคยเจอ ทำให้มายะตื่นเต้น แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกค้างคาใจเรื่องก่อนที่จะเข้ามาในฮอลล์
 
 
 
 
เรื่องชื่อ... เราควรบอกตอนไหนดีนะ...? ถ้าบอกหลังจากเล่นครึ่งแรกเสร็จจะดีหรือเปล่า? จะทำให้อาซาดะคุงลำบากใจหรือเปล่า...?
 
 
 
 
เด็กสาวคิดใคร่ครวญซ้ำไปมา ทว่าก็ยังไม่ได้คำตอบ
 
 
 
 
กระทั่งถึงช่วงพักเบรกที่อนุญาตให้ผู้ชมลุกจากที่นั่งเพื่อยืดเส้นยืดสายหรือเข้าห้องน้ำ อาซาดะที่ลุกขึ้นยืนเพื่อบิดตัวคลายความเมื่อย เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเป็นคนแรก
 
 
 
 
“ไอโกะจัง”
 
 
 
 
“เอ๊ะ?! คะ?” มายะที่กำลังเพลินกับบทเพลง แทบสะดุ้งสุดตัว เธอเกือบลืมอีกแล้วว่าตัวเองในเวลานี้คือยามาดะ ไอโกะ ไม่ใช่นิชิโมโตะ มายะ
 
 
 
 
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
 
 
 
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” มายะรีบส่ายหน้า แต่ที่จริง ในใจอัดอั้นจะแย่อยู่แล้ว
 
 
 
 
“งั้นเหรอ งั้นพวกเรามาคุย..."
 
 
 
 
มายะเงียบ เธอตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว...
 
 
 
 
“คุณอาซาดะ! ขอโทษนะคะ!” มายะก้มหัวให้อาซาดะแล้วลุกพรวดจากที่นั่งไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มงุนงงกับการกระทำอันแปลกประหลาดของเด็กสาว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ถ้าคุณผู้หญิงคนใดเข้าห้องน้ำของคอนเสิร์ตฮอลล์ในวันที่วงดนตรี JAMES เข้าแสดง อาจจะตกใจที่เห็นภาพเด็กสาวคนหนึ่งเอาน้ำกวักใส่หน้าตัวเอง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเสียที นิชิโมโตะ มายะพยายามหลบมาสงบสติอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง
 
 
 
 
“ฟู่...” หลังจากคิดว่าพอจะตั้งสติได้แล้ว มายะก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับหน้า เครื่องสำอางที่แต่งไว้เมื่อตอนเช้าจึงหลุดออกแทบไม่เหลือ
 
 
 
 
ใจเย็นๆ สิมายะ... เด็กสาวมองตัวเองในกระจก
 
 
 
 
เงาที่สะท้อนนั้นคือตัวตนของเธอจริงๆ... ใช่ไหมละ...
 
 
 
 
เลิกกังวลได้แล้ว เป็นตัวของตัวเองน่ะถูกต้องแล้ว...!
 
 
 
 
เธอพยักหน้าให้ตัวเอง รู้สึกว่ามีความมั่นใจเพิ่มขึ้น จากนั้นจึงหยิบตลับแป้งที่พกติดตัวขึ้นมาทาแก้ไขส่วนที่หายไปกับน้ำ
 
 
 
 
“เอาล่ะ! เรียบร้อย!” มายะยิ้มให้กับตัวเอง เธอแต่งหน้าทุกวัน ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อยเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ไม่ลืมให้กำลังใจตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนออกไป
 
 
 
 
"มายะ! สู้ๆ !"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“คุณอาซาดะ!” มายะเรียกชื่อเด็กหนุ่มด้วยเสียงที่สดใสขึ้น ราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ เธอใช้เวลาหายตัวเข้าห้องน้ำอยู่นานเกือบ 20 นาที
 
 
 
 
“โอ๊ะ! มาแล้วๆ ตกใจแทบแย่เลยนา ไอโกะจัง นึกว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่า”
 
 
 
 
“แฮะๆ นิดหน่อยค่ะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว” มายะยิ้ม “ขอโทษนะ ที่ทำให้เป็นห่วง”
 
 
 
 
เสียงสัญญาณบอกว่าการแสดงครึ่งหลังกำลังจะเริ่มต้นเร็วๆ นี้แล้ว ทั้งคู่กำลังยืนอยู่แถวเก้าอี้ที่นั่งพอดี
 
 
 
 
“ดูท่าการแสดงจะเริ่มต่อแล้ว”
 
 
 
 
“จริงด้วย งั้นพวกเรารีบกลับไปนั่งที่กันเถอะค่ะ”
 
 
 
 
สิ้นเสียงมายะ นักดนตรีเดินขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง ทั้งสองคนจึงรีบกลับมานั่งที่นั่งของตน คราวนี้มายะดูการแสดงด้วยหัวใจที่ผ่อนคลายกว่าครึ่งแรกมากทีเดียว
 
 
 
 
.
.
.
.
.
 
 
 
 
“คอนเสิร์ตครั้งนี้สุดยอดไปเลยน้า เนอะ! ไอโกะจัง” อาซาดะ ไคโตะเอ่ยขึ้น หลังทั้งคู่เดินออกมาที่หน้าฮอลล์ ข้างหลังพวกเขาคือคนดูจำนวนมากที่เดินทยอยออกมาจากฮอลล์เรื่อยๆ ราวกับฝูงมด
 
 
 
 
“นั่นสิ! โดยเฉพาะเพลงสุดท้าย เพลง Victory ทุกคนเล่นได้ทรงพลังดีจัง ชั้นชอบมากเลย” มายะเสริม เพลง Victory เป็นเพลงเดบิวของวงนี้และเป็นเพลงที่เธอชอบมากที่สุดอีกด้วย
 
 
 
 
“ฮะๆ จริงด้วย เห็นไอโกะจังปรบมือตอนอังกอร์ตั้งนาน แสดงว่าเป็นเพลงโปรดใช่ไหมล่ะ”
 
 
 
 
“นานๆ ที ได้มาดูคอนเสิร์ตดีๆ แบบนี้ก็ต้องเต็มที่สิคะ จะได้ไม่เสียดายค่า... อ่ะ... อ๊า...!!!” มายะร้องเสียงดัง พอพูดเรื่องตั๋วเลยนึกได้ เธอยังไม่ได้จ่ายค่าตั๋วคืนอาซาดะเลย เพราะให้อีกฝ่ายเป็นธุระจัดการเรื่องตั๋วให้ ไหนจะดูคอนเสิร์ตเพลินจนลืมเรื่องนี้เสียสนิท
 
 
 
 
“มีอะไรเหรอ จู่ๆ ก็ร้องซะดังลั่น”
 
 
 
 
“แย่แล้ว! ชั้นต้องจ่ายค่าตั๋วให้คุณอาซาดะนี่นา!? ค่าตั๋วเท่าไรเหรอ?” มายะว่าแล้วรีบหยิบกระเป๋าสตางค์ ในนั้นมีเงินอยู่หลายหมื่นเยน ยังไม่รวมบัตรเครดิตและเอทีเอ็มอย่างละสองใบที่พี่ชายให้ใช้เผื่อยามจำเป็น
 
 
 
 
“เดี๋ยวๆ ไอโกะจัง ใจเย็นๆ ก่อน เรื่องนั้นค่อยว่ากันก็ยังไม่สาย...” อาซาดะโบกมือเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่มายะทำใจเย็นไม่ได้
 
 
 
 
“เอ๋! แต่ว่า...” มายะขมวดคิ้ว เธอไม่ใช่ทั้งคนที่งกหรือใจป้ำจ่ายให้ใครก็ได้ แค่คิดว่าเรื่องเงินทองควรทำให้ถูกต้อง ตรงไปตรงมาจะดีกว่า “ชั้นควรจ่ายคืนคุณอาซาดะนี่นา แบบนี้มันไม่แฟร์นะ”
 
 
 
 
“จะว่ายังไงดีล่ะ ไอโกะจัง อืม... ใจหนึ่งผมก็ไม่ใช่ไม่อยากรับเงินจากไอโกะจังนะ แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรับอ่ะนะ อืมมมมมมม” อาซาดะว่าพลางกอดอกใช้ความคิด มายะจึงถือกระเป๋าสตางค์ค้างเอาไว้ก่อน
 
 
 
 
เห็นท่าทีอีกฝ่ายดูจะยังลังเลระหว่างควรรับเงินค่าตั๋วจากเธอดีหรือไม่ มายะจึงคิดจะเลือกแทนเพื่อไม่ให้เสียเวลา...
 
 
 
 
“ถ้างั้น คุณอาซาดะต้องไปเที่ยวกับชั้นต่อนะ”
 
 
 
 
“หา...? เมื่อกี้ไอโกะจัง หมายความว่ายังไง...?” ไม่รู้คำพูดของมายะทำให้อีกฝ่ายงงหรือเปล่า มายะจึงพูดขยายความให้เข้าใจ
 
 
 
 
“ถ้าคุณอาซาดะไม่รู้จะรับเงินคืนดีหรือเปล่า ชั้นขอเสนอว่าพวกเราควรไปเที่ยวกันต่อ แล้วค่าเที่ยวชั้นจะรับผิดชอบให้เอง ถือว่าเป็นการชดค่าตั๋วที่คุณอาซาดะจ่ายไปก็แล้วกัน ตกลงนะ!” มายะยิ้มแล้วขยิบตาให้ ท่าทางแบบนี้ใครคงปฏิเสธไม่ลง
 
 
 
“จะเอาอย่างนั้นก็ได้ครับ เอ้า! ไอโกะจังอยากไปที่ไหนบอกมาได้เลย”
 
 
 
 
“อืม... นั่นสิน้า...” จากตรงที่ที่พวกเขายืนอยู่ มายะเห็นป้ายบอกสถานที่น่าสนใจหนึ่งซึ่งลอยเด่นขึ้นมาท่ามกลางป้ายบอกทางอื่นๆ เด็กสาวเลือกคำตอบได้อย่างรวดเร็วพอๆ กับตอนเลือกเสื้อลดราคา “งั้นไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำกันเถอะ!”
 
 
 
“พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำงั้นเหรอ... จากตรงนี้ไปก็ไม่ไกลแฮะ” อาซาดะพูด ดูจากป้ายบอกทาง ระยะทางไม่ไกลจากคอนเสิร์ตฮอลล์ที่พวกเขาอยู่สักเท่าไร
 
 
 
 
“ใช่ไหมล่ะ? แล้วชั้นก็ชอบดูสัตว์น้ำกับปลาโลมาด้วย ยังไงตอนนี้ก็ยังเปิดอยู่ พวกเราคงเดินดูได้สักพักหนึ่งแหละนะ” ไม่รอเวลาพูดพร่ำทำเพลง มายะคว้ามืออีกฝ่าย แล้วลากให้ไปทิศทางที่เธอต้องการ แน่นอนว่าต้องมุ่งหน้าไปยังพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
 
 
 
 
“หวา! ไอโกะจัง ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้!” ถึงส่วนสูงจะต่างกันค่อนข้างมาก แต่ก็น่าตกใจที่เด็กสาวตัวเล็กกว่าลากเด็กหนุ่มตัวสูงกว่าได้อย่างสบายๆ
 
 
 
 
“ไม่ได้ ไม่ได้ ถ้าตัดสินใจแล้วก็ต้องรีบลงมือทำสิ” มายะพูดพลางหัวเราะร่าเริง ปิดเทอมนี้ไม่ได้เหงาอยู่คนเดียวเหมือนปิดเทอมอื่นๆ อีกแล้ว พอคิดได้แบบนั้นก็มีแรงไปเที่ยวต่อ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยเดินคนเดียวทั่วเมืองด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายแท้ๆ แม้แต่ตัวมายะรู้สึกแปลกใจตัวเองเช่นกัน
 
 
 
 
“คุณอาซาดะ รีบไปกันเถอะ!!!” มายะรู้สึกว่าตัวเองยิ้มออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจได้เสียที หลังจากไม่ได้อยากยิ้มแบบนี้มานานแล้ว...
 
 
 
 
To be continue....
 
 
++++++++++++++++++++++
 
 
 
 
ส่งไม้ผลัดที่ 3 ให้คุณไข่ตุ๋น @accelerando
 
 
 
 
สรุปเรื่องราวคร่าวๆ ก็
 
 
- มายะกับไคโตะเข้าไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน แต่มายะก็ยังเกร็งๆ เพื่อที่จะเป็นยามาดะ ไอโกะอยู่
- ตอนคอนเสิร์ตเบรคเลยหนีไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำหญิง (ฮา)
- กลับมาก็เป็นมายะ แสนลัลล้าคนเดิมแล้ว
- ไคโตะไม่รับค่าตั๋ว ดังนั้นมายะเลยชวนไปเที่ยวต่อ
- สรุปว่ามายะแรงควายมากลากผู้ชายได้สบายสุดๆ #ผิด
 
 
อธิบายเพิ่มเติมอีกหน่อย
- เจ้าชิระจิ (หรือชิรัจจี้) เป็นแมวที่มายะกับนัตสึแอบเลี้ยงที่หอค่ะ ข้อมูลดูได้ที่นี่
- เพลง Victory ที่มายะพูดถึงคือ เพลงนี้ จ้ะ
 
 
 
 
เขียนแล้วรู้สึกว่ามายะเธอช่างสาวน้อย เขียนแล้วก็บิ้วอารมณ์สาวน้อยสุดฤทธิ์เลย (แต่จริงๆ ก็วางบุคลิกมายะเป็นแบบนี้อยู่แล้วล่ะนะ ฮา) ขณะเดียวกันก็เป็นลูกที่มีชีวิตดราม่าหนักสุดในเซต EL2 ค่ะ ไม่รู้จะมีโอกาสเขียนถึงความดราม่านั้นหรือเปล่านะ (แอบหวังว่าไม่มี กลัวเศร้าเกิ๊น)
 
 
พักนี้อาจเห็นอัพเว้นท์เป็นฟิคเยอะขึ้นนะคะ สแกนเนอร์เริ่มทำพิษอีกแล้ว TwT
 
 
 
 
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์+ทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ^ ^
 
 
ปล. อัพ Category เป็นรายชื่อลูกๆ ที่เกี่ยวข้องในเว้นท์แล้ว แต่ยังไม่ได้ทำเพจ timeline เสียที ขอดองอีกสักระยะนะคะ orz

Comment

Comment:

Tweet

@starangel ขอบคุณค่ะ เราเมนสายฟิค เขียนแล้วอ่านเข้าใจง่ายก็ดีใจมากเลยค่ะ = ///// =
รอลุ้นต่อนะคะว่าเมื่อไรไคโตะจะรู้ชื่อจริงจากปากมายะ (ฮา)
@toshi2539 มายะเธอเป็นแบบนี้ล่ะค่ะ ชอบอะไรตรงๆ ไม่เสแสร้งมากกว่า แต่ก็ดันทำพลาดเผลอโกหกไปซะละ (ฮา) คงรู้สึกผิดอยู่ตอนนี้
ฟิคต้องพยายามฝึกเขียนบ่อยๆ ค่ะ ถึงจะคุ้นมือและพัฒนาให้ดีขึ้นได้ เราก็พยายามทำอยู่ แต่มักไม่ค่อยต่อเนื่องจนบางทีภาษาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละเรื่องอยู่หลายครั้งล่ะsad smile
@accelerando สาวออกแก่นๆ แต่มีความเป็นสาวน้อยด้วย ความต่างในตัวละครแบบนี้ก็น่ารักเนาะคะ เป็นไทป์ที่แชอบรองจากสาวนิ่งๆ ขรึมๆ เลยล่ะ (ทำไมมันต่างกันคนละขั้วเลยล่ะ ฮา)
ถ้าสะดวกเมื่อไร ก็ส่งพล็อตมานัดแนะต่อได้เลยนะคะdouble wink

#4 By gardener w. on 2013-05-01 18:21

/น้อมรับไม้ผลัด

สาวน้อยจริงจริ๊งงงง น่ารักนะเธอน่ะ 
ที่ไคโตะบอกว่าหลุดออกมาจากการ์ตูนสาวน้อยตาหวานน่ะถูกแล้ว มายะนี่มัน type นางเอกจอมแก่นจริง ๆ อย่างเป๊ะ 55555
ตัดสินใจว่าจะเป็นตัวของตัวเองแล้วก็รีบเฉลยชื่อจริง & เล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังมั่งล่ะ เดี๋ยวจะส่ง ems ไปนัดแนะพล็อต double wink

#3 By accel. on 2013-04-30 21:53

/ไปไล่อ่านย้อนหลัง
มายะน่ารักจังเลยน้า T////T
เป็นสาวที่เป็นตัวของตัวเองสุดๆเลยค่ะ มุกซังเขียนฟิคเก่งจังเลย อยากเขียนฟิคได้แบบนี้บ้างจัง XD

#2 By PuppyToshi on 2013-04-29 17:03

มันต้องเเบบนี้สิมายะที่ลัลล้านั่นเเหละคือตัวจริงของเธอ......ตอนเป็นไอโกะอยู่นี่ก็แอบรู้สึกอึดอัดเเทนมายะไปด้วยเลยนะนี่ 
เเหม นานๆทีได้อ่านงานคุณจขบ.เเบบฟิค เขียนสื่ออารมณ์ได้ดีทีเดียว (มาเเบบไหนก็อ่านหมด)  
ดูคอนเสิร์ตกันสนุกเเล้ว ไปอควอเลี่ยมต่อนี่ยอมดไปเลย ต้องเป็นเดทที่สนุกมากเเน่ๆ ไคจังดูเเลมายะจังดีๆนะ.....
ปล. ลุ้นต่อไปว่า เมื่อไหร่มายะจะยอมบอกชื่อจริงให้ไคโตะรู้ อุฮิdouble wink

#1 By เทพมิคาเอล on 2013-04-29 13:38