เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
ปล่อยเว้นท์แรกของแฝดอย่างเป็นทางการ เย้! \(;w;)/ แบบว่าดองเล่นไว้นานจนมาเริ่มปั่นตอนใกล้เดทไลน์นี่ล่ะ (ฮา) รีบปล่อยก่อนล่ะ จะออกไปนอกบ้านแย้ววววว ;w;
 
 
เน้นฟิคนะคะ (ยาวมากด้วย เตือนไว้ก่อน) ส่วนรูปประกอบ เนื่องจากไฟล์ยังมีปัญหา จะมาอิดิทแก้ไขทีหลังค่ะ *ลงรูปแล้ว!* ถ้ายาวไป อยากอ่านสรุป เลื่อนลงล่างๆ ได้เลยนะคะ ทำสรุปไว้แล้ว ^ ^
 
 
 
 
 
 
เปิดเทอมวันแรกของฝาแฝดอาเมกาวะ
 
 
 
 
“299...”
 
 
 
 
ลูกบาสกระเด้งกลับมาที่มือของเด็กหนุ่มผมน้ำตาล ตอนนี้เขากำลังเหนื่อยได้ที่ เขาใช้มือซ้ายเลี้ยงลูกบาสไว้ระยะหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนมาประคองลูก แล้วตั้งท่าเล็งลูกไปที่แป้นบาส ระยะห่างเท่ากับเส้น foul line พอดี
 
 
 
 
“300...”
 
 
 
 
ลูกบาสถูกปล่อยจากมือเด็กหนุ่ม แล้วพุ่งลงห่วงอย่างพอดิบพอดี อาเมกาวะ ริคุโอะยิ้มอย่างพอใจ วันนี้เขาชู้ตลูกบาสลงห่วงติดต่อกันได้ 99 ลูก รวมลูกสุดท้ายเมื่อครู่ก็ได้ 100 ลูกพอดี
 
 
 
 
“เฮ้อ เช้านี้ก็พอเท่านี้ล่ะนะ”
 
 
 
 
เด็กหนุ่มเดินไปเก็บลูกบาส ถึงกระนั้นก็ไม่วายเอามันมาเลี้ยงต่อและซ้อมท่าเหมือนกำลังแข่งจริง นี่เป็นกิจวัตรประจำวันของริคุโอะมา 3 ปีแล้ว ตั้งแต่เขาเข้าชมรมบาสที่โรงเรียนมัธยมต้น
 
 
 
 
เล่นได้สักพัก ริคุโอะก็หยุด เขามองท้องฟ้าที่สว่างมากแล้ว น่าจะเจ็ดโมงเช้าแล้ว เขาคิดอยู่ในใจ
 
 
 
 
หลังจากตื่นนอนตอนตี 5 ริคุโอะจะเปลี่ยนเสื้อ ออกมาวอร์มอัพ แล้วเริ่มวิ่งจากหน้าบ้านไปสนามบาสแถวนั้น การวิ่งใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง พอมาถึงสนามบาส เขาก็จะพักสักครู่ แล้วเริ่มซ้อมท่าพื้นฐานไปเรื่อยๆ บางวันเป็นเทคนิคพิเศษที่ริคุโอะดูจากนักกีฬาอาชีพเล่น แล้วลองทำตาม หากทำได้จะจำเอาไว้ใช้ แต่ถ้าไม่ได้เขาจะลองปรับแปลงให้เหมาะสมกับตัวเองแทน
 
 
 
 
เมื่อก่อนเขามีพ่อเป็นโค้ชคอยดูและฝึกเทคนิคพวกนี้ให้ แต่พักหลังมานี้พ่อมักไปทำงานต่างจังหวัดจนไม่ติดบ้าน เขาจึงต้องเริ่มศึกษาเอง ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากนัก เพราะพยายามจำวิธีที่พ่อเคยสอนมาอีกที
 
 
 
 
ขากลับริคุโอะต้องวิ่งดังเช่นขามา แต่วันนี้เขาจะเร่งความเร็วเพิ่มอีกหน่อย จะได้รีบกลับไปอาบน้ำ กินข้าว และเตรียมตัวไปโรงเรียนใหม่วันแรก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กลับมาแล้วคร้าบบบบ" ริคุโอะกล่าวคำทักทายหลังเข้ามาในบ้าน เขาได้ยินเสียงก๊อกแก๊กจากในครัว แสดงว่าแม่เริ่มทำอาหารแล้ว เรารีบเดินผ่านครัวจะได้รีบใช้ห้องอาบน้ำ พลันสายตาเห็นใครอีกคนที่ไม่ใช่ทั้งแม่หรือพ่อนั่งอยู่ในครัว
 
 
 
 
"ริก๊า" ไม่ต้องใช้คำอธิบายใดให้มากมาย พี่ชายติดน้องเข้าขั้นซิสค่อนระดับอ่อนๆ อย่างริคุโอะรีบพุ่งเข้ากอดน้องสาวของตัวเองอย่างรักใคร่ ส่วนคนถูกกอดนั้นมีท่าทีสงบนิ่งราวกับตุ๊กตา
 
 
 
 
"อรุณสวัสดิ์ พี่" น้ำเสียงเรียบๆ ดั่งโมโนโทนของริกะที่ใครๆ ต่างว่าไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิงนั้น ในสายตา (และหู) ของพี่ชายบ้าน้องสาวอย่างริคุโอะกลับเป็นเสียงสวรรค์ของนางฟ้าก็มิปาน
 
 
 
 
"อรุณสวัสดิ์! ริกะ วันนี้ตื่นเช้าจัง" ริคุโอะพูด พลางกอดน้องสาวไว้แน่น ยังกะกลัวน้องหายไปยังไงยังงั้น
 
 
 
 
"ปกติก็ตื่นเวลานี้อยู่แล้ว เลิกกอดได้แล้วพี่ อึดอัด" สิ้นเสียงริกะ ริคุโอะก็ยอมปล่อยมืออย่างว่าง่าย ถึงริคุโอะจะเป็นพวกตื้อ ชอบเอาตัวติดน้องเหมือนเป็นตังเม แต่เวลาริกะบอกไม่ชอบ เจ้าตัวก็จะยอมถอยแต่โดยดี
 
 
 
 
ริคุโอะเพิ่งสังเกตว่าริกะอยู่ในเครื่องแบบของโรงเรียนใหม่แล้ว
 
 
 
 
"ริกะ! น่ารัก โมเอะสุดๆ อ่ะ! ชุดฮาบาทาคิเหมาะกับริกะจริงๆ ด้วย" ถ้ามีกล้องถ่ายรูปอยู่กับตัว ป่านนี้ริคุโอะคงถ่ายรูปน้องสาวตัวเองไปหลายช็อตแล้ว ริกะมองพี่ชายพลางถอนหายใจ
 
 
 
 
"วันก่อนพวกเราก็ใส่ชุดนี้ถ่ายรูปพร้อมกันแล้วไม่ใช่เหรอ ความจำไม่ดีเลยนะพี่"
 
 
 
 
"นั่นมันรูปถ่ายครั้งแรก แต่ของวันนี้น่ะคือ 'ใส่ไปโรงเรียนวันแรก' ต่างหาก มันไม่เหมือนกันสักหน่อย" ริคุโอะอธิบาย แต่ริกะกลับคิดว่าพี่ชายช่างไร้สาระสิ้นดี
 
 
 
 
"อ้าวๆ ทั้งสองคน รีบทานข้าวได้แล้ว" แม่ของฝาแฝดทั้งสอง อาเมกาวะ เรโกะเข้ามาขัดจังหวะ เธอวางอาหารเช้าของทุกคนไว้บนโต๊ะทานอาหารแล้ว "เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก ริกะเตรียมตัวเสร็จแล้ว แต่ริคุยังไม่ได้อาบน้ำเลยไม่ใช่เหรอ"
 
 
 
 
"แม่ๆ ริกะในชุดม. ปลายน่ารักเนอะ เดี๋ยวผมจะถ่ายรูปเก็บใส่อัลบั้ม..."
 
 
 
 
"เลิกพูดอวยน้องได้แล้ว! ไป! ไปอาบน้ำ!" ว่าแล้วหล่อนก็ผลักหลังลูกชายออกจากครัวไป และถอนหายใจในความบ้าน้องสาวที่เกินลิมิตของคนทั่วไปที่พึงมี
 
 
 
 
"ริกะกินข้าวได้แล้วนะ วันนี้ไปโรงเรียนวันแรก อย่าไปสายล่ะ" เรโกะหันมากำชับลูกสาว ริกะพยักหน้า
 
 
 
 
"ค่ะ งั้นทานนะคะ..." ริกะราดแยมสตอร์เบอร์รี่ใส่ขนมปังปิ้ง ก่อนเริ่มลงมือทาน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"แม่! ริกะล่ะ?" ริคุโอะในชุดนักเรียนโรงเรียนฮาบาทาคิเช่นเดียวกับริกะวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากห้องนอน คุณนายอาเมกาวะที่กำลังล้างจานอยู่ หันมาตอบลูกชาย
 
 
 
 
"ริกะล่ะก็ เพิ่งออกจากบ้านไปเมื่อกี้แล้ว"
 
 
 
 
"หา? แล้ว 'ไมแม่ไม่ห้ามริกะไว้ก่อนอะ?"
 
 
 
 
"แม่ไม่รู้นี่ อีกอย่างริกะบอกว่าจะนั่งรถเมล์ไปโรงเรียนด้วย ให้ออกจากบ้านสายก็ไม่ทันรถพอดี"
 
 
 
 
"โธ่! ผมว่าจะเดินไปโรงเรียนในวันแรกด้วยกันกับริกะ เป็นอีเว้นท์ที่ตั้งหน้าตั้งตารอมานานแท้ๆ" ริคุโอะว่าพลางเอามือตบหน้าแสดงความผิดหวังสุดๆ
 
 
 
 
"เอาล่ะๆ เลิกโอดครวญได้แล้ว รีบกินข้าวเช้าแล้วไปโรงเรียนซะ ล้างจานเสร็จ แม่ก็ต้องไปทำงานต่อนะ" เรโกะเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย แต่ถ้ามีเวลาเธอก็จะพยายามทำหน้าที่แม่บ้านอย่างเช่นทำอาหารหรืองานบ้านเท่าที่จะทำได้
 
 
 
 
จู่ๆ ริคุโอะก็เกิดความคิดบางอย่าง เขารีบราดแยมสตอร์เบอร์รี่ลงบนขนมปังของตัวเอง แล้วจัดการคาบไว้ในปากแล้วพูด
 
 
 
 
"เอี๋ยวอ๋มอามอิอะอ่อนอะแอ่ ไออะ" (*เดี๋ยวผมตามริกะก่อนนะแม่ ไปล่ะ) แล้วก็วิ่งไปใส่รองเท้าหน้าบ้าน ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านด้วยความเร็วสุดสปีด
 
 
 
 
"เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ" ถึงจะพูดแบบนั้น แต่แม่ของเด็กฝาแฝดก็ยิ้มๆ ให้ลูกของเธอ พวกลูกๆ ของเธออาจจะสุดขั้วกันไปบ้าง แต่ก็รักกันดี แค่นี้ก็ทำให้เธอเบาใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
อาเมกาวะ ริกะเดินไปตามถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังป้ายรถโดยสารแถวบ้าน เด็กสาวเป็นพวกแรงน้อย ออกกำลังกายนิดหน่อยก็หอบแล้ว ดังนั้นเธอจึงมักต้องทำอะไรแบบวางแผนไว้ล่วงหน้าเสมอ
 
 
 
 
อย่างเช่นวันนี้ เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของชั้น ม.ปลาย ริกะวางแผนไว้ตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วว่า ต้องตื่นกี่โมง กินข้าวเช้าเวลาใด และออกจากบ้านเมื่อไร
 
 
 
 
รวมทั้งคิดคำนวณเวลาที่ใช้เดินจากบ้านไปถึงป้ายรถโดยสารด้วยว่าใช้เวลานานเท่าไร และที่สำคัญรอบของรถประจำทางจะต้องสัมพันธ์กับเวลาเข้าเรียนด้วย
 
 
 
 
เด็กสาวเดินช้าๆ ไม่รีบร้อน เหลือเวลาอีกเป็นชั่วโมง เดินด้วยความเร็วเท่านี้ยังเข้าเรียนได้ทันเวลา
 
 
 
 
ริกะเห็นดอกซากุระใกล้บานตลอดสองข้างทาง เป็นภาพสวยงามที่ในหนึ่งปีมีเพียงหนเดียว...
 
 
 
 
บรรยากาศช่างเงียบสงบ รามกับอยู่ในความฝัน
 
 
 
 
ถ้าได้วาดรูปตอนนี้ก็คงดี... ริกะคิดขณะสองเท้ายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ
 
 
 
 
พลันหูของเธอก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างใกล้เข้ามา มันเร็วมากจนไม่ทันให้เธอหันไปมอง!
 
 
 
 
"รี~~~~~ กะ!" เสียงสดใสของพี่ชายเธอทำลายบรรยากาศอันแสนสงบจนหมดสิ้น ยังไม่พอ เธอโดนสองมือใหญ่ของพี่ปิดตาทั้งสองข้างเอาไว้ด้วย ทำให้ริกะมองไม่เห็นอะไร จนเดินต่อไม่ได้
 
 
 
 
"ทายสิใครเอ่ย?" พี่ชายอารมณ์ดีของเธอชอบเล่นกับเธอแบบนี้บ่อยๆ จนเธอชินแล้ว
 
 
 
 
"พี่ไง" ริกะตอบตามตรง ซึ่งคำตอบนั้นก็ทำให้ริคุโอะต้องปล่อยมือออก
 
 
 
 
"ถูกต้องนะคร้าบบบบบ สมกับเป็นริกะ น้องสาวสุดน่ารักของพี่!"
 
 
 
 
"เล่นเป็นเด็กๆ นะพี่ ไปล่ะ..." ริกะเริ่มเดินต่อ ทิ้งริคุโอะไว้ข้างหลังแบบไม่ไยดี
 
 
 
 
"เดี๋ยวๆๆ ริกะ พวกเราไม่เดินไปโรงเรียนด้วยกันเหรอ?" ริคุโอะรีบก้าวเท้าตามน้องสาว พยายามยื่นหน้าให้อีกฝ่ายเห็น เผื่อจะใจอ่อนมองมาทางนี้บ้าง
 
 
 
 
"พี่ไม่ได้นัดว่าจะไปด้วยกันนี่..." ริกะเอ่ยเสียงเรียบเหมือนอารมณ์ไม่ดี แต่จริงๆ แล้วเป็นธรรมชาติตามปกติของเด็กสาวอยู่แล้ว พี่ชายอย่างริคุโอะรู้ดีอยู่แล้ว ดังนั้นจึงยังเดินตื้อน้องต่อ
 
 
 
 
"ก็มันลืมชวนนี่นา ไปด้วยกันเถอะนะ ริกะ <3"
 
 
 
 
"จะทำอะไรก็ตามใจพี่เถอะ" ริกะพูดและไม่เปลี่ยนสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ทั้งสองเดินทางมาถึงป้ายรถประจำทาง ริกะเดินไปนั่งรอตรงป้ายรถเมล์ ริคุโอะสงสัยจึงถาม
 
 
 
 
"ทำอะไรอ่ะ ริกะ?"
 
 
 
 
"นั่งรอรถ" ริกะตอบห้วนๆ ตามปกติ
 
 
 
 
ริคุโอะเดินไปดูตารางรถที่ติดไว้ แต่ก็ต้องพบกับเรื่องน่าตกใจ
 
 
 
 
"ริกะ!"
 
 
 
 
เด็กสาวมองมาทางพี่ชายของตนด้วยสายตางุนงง ริคุโอะชี้ตารางรถให้ดู
 
 
 
 
"มันเขียนบอกว่าเป็นตารางใหม่อ่ะ? ตารางของริกะเป็นของใหม่หรือเปล่า?" ริกะรีบลุกขึ้นมาดูตารางรถ จริงอย่างที่ริคุโอะว่า มีการเปลี่ยนแปลงจากตารางที่เธอถืออยู่เล็กน้อย นั่นทำให้รถที่เธอต้องขึ้นได้ผ่านป้ายนี้ไปราว 10 นาทีแล้ว
 
 
 
 
"ถ้ารอคันต่อไปก็อีกเกือบครึ่งชั่วโมง ไม่ทันแหงๆ" ริคุโอะพูดอย่างร้อนรน "เดินไปโรงเรียนกันเถอะนะ"
 
 
 
 
ริกะเลิกคิ้วคล้ายถามว่า แล้วไง?
 
 
 
 
"ก็มันควรต้องไปถึงก่อนเวลาใช่ไหม? เปิดเทอมวันแรกเชียวนะ มันมีแค่วันเดียวในปีการศึกษาเอง!"
 
 
 
 
"สำหรับฉัน วันเรียนวันไหนก็เหมือนกันแหละ"
 
 
 
 
"โธ่! ริกะ!" ริคุโอะถอนใจ พยายามสรรหาเหตุผลดีๆ ให้น้องสาว ไปโรงเรียนให้เร็วขึ้น "แล้วริกะไม่อยากรู้เหรอ?"
เด็กสาวทำหน้างุนงง ริคุโอะเฉลย
 
 
 
 
"ก็รายชื่อไง พวกเรายังไม่เห็นใช่ไหมล่ะ? ไม่อยากรีบไปดูเหรอ? ว่าพวกเราจะได้เรียนห้องเรียนเดียวกันหรือเปล่า"
 
 
 
 
ริกะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนมองตารางรถสลับกับใบหน้าพี่ช